Agter die frekwensies, die AI en die donker lirieke van Digsuster, is daar net 'n vrou. Ek is in my wese 'n storieverteller, 'n kreatiewe direkteur en 'n Digitale Alchemis. Sielkunde het my nog altyd gefassineer. Ek het nie 'n formele graad nie, maar het eerder deur die jare verskeie kortkursusse voltooi om beter te verstaan hoe ons breine en senuweestelsels regtig werk. Daar was selfs 'n hoofstuk waar ek as 'n lewensafrigter gewerk het, besig om ander mense deur hul krisisse te probeer stuur... ironies genoeg presies in die tydperk wat my eie lewe agter die skerms heeltemal uitmekaar geval het.

Daardie kontras en worsteling is presies hoekom Digsuster nie in 'n vakuum ontstaan het nie. Sy is die rou, ongesensorde uitlaatklep van jare se waarneming en my eie sielkundige skadu-werk. Wanneer mense my musiek hoor, dink hulle soms dis net 'n algoritme wat die werk doen. Maar die sagteware het nog nooit drie-uur in die oggend wakker geword met 'n herinnering wat jou aan die strot wil gryp nie. Die masjien is bloot my instrument. Die trauma, die foute en die menslikheid agter die klank is alles my eie.

As die eienaar van my eie agentskap help ek daagliks kliënte om hul eie outentieke en visuele waarheid te vind, maar hierdie platform is waar ek die sleutels van my eie donker kamers draai. Vir my is hierdie musiek 'n absolute weiering om die stukkende en ongemaklike dele van onsself mooi in te kleur, net sodat die res van die wêreld 'n bietjie beter daaroor kan voel.